Nie ma już Psa.

Któregoś dnia, mimo że nic nie wskazywało na to, że ma taki zamiar, wymknął się chyłkiem i udał na Wieczną Włóczęgę. Wszyscy za nim bardzo tęsknią.

A ja chodzę w snach z pustą smyczą.

I nie mogę pisać.

Jeśli zapytano by mnie, jak spędziłam ostatnią zimę (która w Mieście przybrała postać ciągnącej się w nieskończoność pory deszczowej), to bez namysłu odparłabym, że głównie myłam Psa.

Niewtajemniczonym wyjaśniam, na czym ów zabieg polega. Otóż po powrocie ze spaceru bierze się miskę z wodą, a następnie łapie się ubłoconego Psa, uparcie próbującego wedrzeć się do mieszkania, i czyści się go, ze szczególnym uwzględnieniem części dolnej (która oryginalnie była, zdaje się, śnieżnobiała). Należy przy tym pilnować, żeby Pies nie pił wody, nie rozchlapywał jej po całej klatce schodowej, usiłując pływać w misce ani nie obgryzał kwiatka doniczkowego wystawionego na korytarz przez Pana Sąsiada. Całą operację należy powtarzać zależnie od potrzeb, zazwyczaj trzy razy dziennie.

 

Wiele wskazywało na to, że zima się kończy. No bo przecież zakwitły krokusy, w parkach rozśpiewały się zięby, a czas już dawno zmieniono na letni. Aura kpiła sobie jednak z kalendarza, a ja zaczęłam śnić o cudownej przemianie Psa w rybkę akwariową, albo chociaż w kota. Chociaż na dwa dni.

 

- Według dzisiejszej prognozy w przyszłym tygodniu ma już nie padać - zagadnęła mnie pewnego razu Pani Sąsiadka, potknąwszy się po wyjściu z suszarni o nas, świeżo przybyłych ze spaceru, i nasz zestaw szczotkująco-czyszczący.
- Taaa... Akurat! - odparłam niezbyt grzecznie, bo takie obiecanki słyszałam codziennie i jak dotąd jakoś się nie sprawdzały.
- W coś trzeba wierzyć - ponownie spróbowała dodać mi otuchy Pani Sąsiadka i potarmosiwszy Psa za ucho, zniknęła w windzie z naręczem bielizny. Suchej i czystej, czego jeszcze długo potem nie dało się niestety powiedzieć o Psie.

 

W końcu jednak wiosna zreflektowała się i raczyła nadejść. Choć daleko później niż po tygodniu, słońce osuszyło trasy naszych wędrówek, ostatnie ślady zimowego błota zniknęły i w zasadzie można było odstąpić od uciążliwych czynności higienicznych i obowiązkowego pławienia Psa w wodzie po każdym wyjściu.

Natychmiast pojawił się jednak nowy problem - po powrocie z Pierwszego Prawdziwie Wiosennego Spaceru mój przyjaciel odmówił przestąpienia progu mieszkania. Mijały minuty, kwadranse, a on stał pod drzwiami, rozglądając się niepewnie na boki. Po jakiejś godzinie doszłam do przerażającego wniosku, że chyba brakuje mu etapu pośredniego we wdrukowanym łańcuchu zdarzeń, i zrezygnowana poszłam po miskę z wodą... Po dokonaniu stosownych ablucji Pies wszedł do domu jak gdyby nigdy nic. Do dziś nie udało mi się odwieść go od zażywania kąpieli po każdym spacerze.

 

Nie ma już dla mnie ratunku.

Pojawiła się na przedniej szybie Grata jakiś czas temu. Niewielka, prawie niewidoczna, pajączek taki o niewielkiej liczbie koślawych, nierównych odnóży. Postanowiłam ją ignorować, ale ona nie dawała o sobie zapomnieć, rosnąc codziennie o kilka milimetrów. Kiedy nie dało się już dłużej udawać, że jej nie ma, zapowiedziałam się z wizytą w zakolegowanym warsztacie.

Pan Z Warsztatu długo oglądał feralną rysę, po czym stwierdził, że niestety, ale na chwilę obecną wymiana szyby nie wchodzi w grę, bo czeka jeszcze siedmiu innych klientów, a on zaraz idzie do domu. I że niech ja przyjadę jutro. Ja mu na to, że jutro to ja jadę gdzie indziej i właśnie dlatego umówiłam się na wymianę, bo przecież taka uszkodzona szyba to może na przykład rozpaść się w czasie jazdy i rozsypać prosto na mnie. Pan Z Warsztatu dziwnie na mnie spojrzał, po czym kazał mi iść za sobą na zaplecze.

- Widzi pani tę tu szybę?  - zapytał.
- Nooo, widzę - odparłam, spoglądając na ogromny, szklany ekran, popękany wzdłuż i wszerz.
- To niech pani patrzy - zapowiedział PZW i zaczął z zapamiętaniem kopać zaprezentowany mi kawał szkła. - Nic nie odpada, ja tak mogę do jutra, a to najwyżej sobie bardziej popęka - wyjaśnił zasapany, kontynuując performance. - Takie cholerstwo mocne. Klejone. Widzi pani? Widzi pani?
- Widzę, widzę! Tylko proszę już nie kopać - poprosiłam, na wszelki wypadek odsuwając się jak najdalej od metodycznie demolowanej szklanej tafli.
- No, to niech pani sobie spokojnie jedzie, gdzie trzeba, i się niczym nie przejmuje. I przyjechać, jak pani wróci - poradził mi Pan Z Warsztatu, odprowadzając mnie do auta, po czym zademonstrował mi na pożegnanie właściwości mojej szyby, uderzając w nią klikakrotnie pięścią - Widzi pani, jakie to wytrzymałe? Widzi pani?

Pod wpływem ciosów rysa zaczęła się powiększać i rozgałęziać, powoli zajmując całą szybę.

Teraz to już nic nie widzę.

Strasznie ostatnio zapominam. O wszystkim, z grubsza rzecz biorąc. O zapłaceniu rachunków, imieninach, rocznicach i obietnicach. Nie będę wyliczać szczegółów, dość powiedzieć, że zapomniałam o nadejściu Nowego R. oraz konieczności jego uczczenia. Tak się jakoś zagapiłam na film*, a że - ze względu na kanonadę za oknem - oglądałam go w słuchawkach, to i nie usłyszałam dzwonka telefonu. Niedługo po północy odkryłam, że dzwonili Znajomi, z którymi byłam umówiona na wspólne świętowanie.

Obrazili się, że niby poszłam sobie gdzie indziej, z kimś innym. Na ich miejscu pewnie też bym tak pomyślała. Ale fakty są takie, że ja naprawdę chciałam iść z nimi do Rynku, zwłaszcza, że sylwestrową fetę uświetnić miał występ niezapomnianej (!) formacji Modern Talking. A ja, jako nastolatka, pamiętam to doskonale, byłam śmiertelnie zakochana w Thomasie Andersie (przez jakieś dwa tygodnie, bo potem na długi czas oddałam serce Kirkowi Hammetowi, a to już całkiem inna historia i muzyka). No ale o koncercie mojego dawnego idola - zapomniałam.

Nie żeby tak całkiem mi się pamięć zepsuła. Co to, to nie. Pamiętam różne niepotrzebne rzeczy, które zalegają mi w zwojach mózgowych, nijak nie dając się wytrzebić w celu zwolnienia cennego miejsca dla ważnych informacji. Co ciekawe, nie tylko ja tak mam. Licytowaliśmy się kiedyś z Moim Młodszym Kolegą, które z nas przechowuje w pamięci bardziej bezużyteczne dane. Przykładowa potyczka: numer rejestracyjny samochodu należącego do ojca pierwszej dziewczyny (on) przeciwko adresowi stacji MTV, wraz z numerem skrytki pocztowej i kodem (ja). Kto wygrał ten pojedynek - nie pamiętam.

Ach, żeby tak zamiast takich nieprzydatnych śmieci jakaś definicja permutacji, wariancji zmiennej losowej lub chociaż wzory skróconego mnożenia...

Póki co przypomniałam sobie jednak pewną historię - i to jej właściwie miał dotyczyć ten post.

Wiele lat temu, w okresie okołosylwestrowym, udaliśmy się z Psem w odwiedziny do Mojej Przyjaciółki, zamieszkującej wówczas z Mężem w Innym Mieście. Podczas wieczornego spaceru, od którego w zasadzie rozpoczęliśmy wizytę, Pies zniknął. Tropienie śladów, nawoływanie i zakrojone na szeroką skalę, trwające do późnej nocy poszukiwania, indywidualne i grupowe, spełzły na niczym. Udaliśmy się więc na spoczynek, z zamiarem wznowienia akcji przeczesywania okolicy o świcie. Z ciężkim sercem, pełnym najgorszych przeczuć (ja), ale i z nadzieją - graniczącą z pewnością - na rychłe znalezienie zguby (Moja Przyjaciółka).

No i zagadka: kogo spotkaliśmy o poranku? Oczywiście - Psa. Szedł sobie spokojnie na smyczy z Jakąś Panią. Żeby było ciekawiej, na drugiej smyczy Pani prowadziła drugiego, identycznego Psa. Jak się potem okazało, ten pierwszy był Psem Właściwym, natomiast drugi, a w zasadzie druga, należała do Tamtej Pani. Początkowo Pani nie chciała oddać Psa, dopiero gdy ten został zawołany po imieniu i wyrwał się w stronę prawowitego właściciela, dała za wygraną. Po czym opowiedziała, jak weszła w jego tymczasowe posiadanie.

Otóż znalazła go na własnej wycieraczce, na którą biedak był się przybłąkał, pomyliwszy klatki schodowe (dobrze kombinował, tylko poszedł o jedną za daleko). Został nakarmiony, napojony i w gruncie rzeczy przyjęty do rodziny (bo co za różnica, jeden pies czy dwa, zwłaszcza, że są takie same). Gdybyśmy się nie spotkali na tym spacerze, pewnie do dziś by tam mieszkał...

Być może pomyliłam niektóre detale, no cóż, to było naprawdę dawno. Faktem niezbitym jednak jest to, że Pies zaliczył najdziwniejszy one night stand, o jakim słyszałam. A to był dopiero początek jego niezwykłych przygód. Z których pewnie niejedną jeszcze tu opiszę.

Jeśli tylko sobie przypomnę.

 

*) Prawdziwe psy (fanom Pitbulla serdecznie polecam).

- Co tam tak miauczy u ciebie? Masz kota? - zapytała mnie kiedyś podczas jednej z naszych ożywionych konwersacji telefonicznych Moja Koleżanka Jowita. Cóż, nie był to kot, tylko Billie Holiday. Pamiętam, że trochę się wtedy na Jowitę obraziłam, w imieniu swoim i Billie.

Teraz za to mam Psa, który jak nikt inny potrafi zadbać o tło dźwiękowe każdej rozmowy telefonicznej. Dzwonek telefonu to dla niego sygnał rozpoczęcia akcji.

I tak na przykład ostatnio, gdy zadzwoniła do mnie Pani Z Zagranicy z lukratywną ofertą pracy na stanowisku międzynarodowym, Pies natychmiast rozpoczął działania dźwiękotwórcze. Najpierw przynosił z przedpokoju buty i upuszczając je z hukiem u moich stóp w krótkim czasie uformował z nich zgrabny stosik.

- Am I disturbing you? - zapytała Pani Z Zagranicy lekko spłoszona,  najwyraźniej usłyszawszy głuche odgłosy. Podczas gdy ja zapewniałam, że ależ oczywiście, że nie, Pies znalazł sobie nową zabawę - zaczął walczyć z moimi urodzinowymi balonami. Mniej więcej na etapie ustalania dla mnie ścieżki świetlanej kariery jeden z balonów pękł z hukiem (to znak - powiedziałby Mój Kolega Alex), a Pies z przeraźliwym skowytem rzucił się w stronę drzwi wyjściowych i - wpadłszy w poślizg w przedpokoju - zahaczył o szafę, ściągając na siebie lawinę kurtek, szalików i czapek. Wciąż konwersując z coraz mocniej skonsternowaną Panią Z Zagranicy pobiegłam mu na pomoc.
- Maybe I should call you later? - bardziej stwierdziła niż zapytała moja rozmówczyni i nie zważając na moje protesty wyłączyła się, by do dziś się nie odezwać.

Wczoraj za to zadzwonił Pan Inżynier, żeby zapytać o samopoczucie Psa, który właśnie wtedy - najwidoczniej zorientowawszy się, że o nim mowa - w przypływie animuszu postanowił rozprawić się z Ostatnim Balonem i trochę go nadgryzł, w wyniku czego przedmiot napaści zaczął bezładnie latać po całym pokoju, wydając przy tym niezbyt eleganckie dźwięki.

- Co tam u ciebie tak skrzeczy? - zdziwił się Pan Inżynier.

Jak to co?  Rzeczywistość.

Czyli trzy ćwierci... itd.

Nie zrażając się powyższym, życzę sobie z tej okazji dużo zdrowia psychicznego, IV sezonu Pitbulla oraz mnóstwa kwiatów doniczkowych.

Zwłaszcza paprotek.

 

Na Dzielnicy ławek jak na lekarstwo, ale jak już się jakaś trafi, to porządna...

Jeśli mamy z Psem jakąś wspólną pasję, to niewątpliwie jest nią marnotrawienie czasu na bezcelową włóczęgę po terenach za Rzeką. On, znany  miłośnik bagien i mokradeł, jest w pełni usatysfakcjonowany podmokłością odwiedzanych przez nas miejsc. Ja natomiast nie mogę się oprzeć urokowi życia toczącego się (czy może raczej: płynącego) w meandrach Rzeki, obfitujących w pomosty wędkarskie, kryjówki wagarowiczów i ślady po nielegalnie rozpalanych ogniskach.

W niedzielę znów się tam wybraliśmy.

Jeszcze na moście nadarzyła się okazja ubicia niezłego interesu - Pan Handlarz chciał mi sprzedać perfumeczki Diorka za trzy dyszki. Grzecznie podziękowałam, bo nie ufam ludziom nadużywającym zdrobnień.

Jak się jednak okazało, prawdziwie intratna propozycja była wciąż przed nami. Czyli w nadrzecznych krzakach, w stronę których z wolna zmierzaliśmy, brnąc przez przyjemnie szeleszczące sterty opadłych liści...

- Gryzie ten pies? - zapytał ktoś, kogo jeszcze dokładnie nie było widać, przedzierał się bowiem dopiero do ścieżki przez zarośla.
- Ależ skąd - odparłam niefrasobliwie, natychmiast tego żałując, gdyż z gąszczu wyłonił się osobnik do złudzenia przypominający Macheatha.
- Szwagier kupił niedawno podobnego. Aż 30 złotych za niego dał, ale się opłacało, bo jeszcze smycz dostał i obrożę. Ten panin to widać, że już niemłody, oczy ma takie kaprawe jakieś, kołnierz sfilcowany... [Pies szczeknął ostrzegawczo] ...ale przydałby się, trochę by poszczekał, posesji popilnował... - ciągnął Mackie Majcher.
- Kiedy on właściwie prawie w ogóle nie szczeka - nieudolnie próbowałam ratować sytuację, która nieoczekiwanie zaczęła się wymykać spod kontroli, a mój przyjaciel rozszczekał się na dobre.

- Się dogadamy - ni to stwierdził, ni zapytał MM i zdecydowanym ruchem sięgnął do kieszeni, by wyjąć z niej coś błyszczącego (pewnie monety, za pomocą których zamierzał dokonać transakcji).
- Wątpię - rzuciłam zdławionym głosem i nie czekając na dalszy rozwój wypadków ruszyłam biegiem w stronę domu, ciągnąc za sobą wciąż ujadającego Psa.

Bilans akcji: Pies do dziś jest na mnie śmiertelnie obrażony, bo nie dość że został zmuszony do pokonania mocno przyspieszonym krokiem całkiem słusznego dystansu, to jeszcze zgubiliśmy po drodze jego ulubioną piłkę.

Najgorsze jednak jest to, że za Rzeką jesteśmy spaleni.

- Widziała pani, jak nam psują widok za oknami? - zagadnął mnie dziś rano w windzie Pan Sąsiad.
- Nie... Coś budują? - zapytałam, wykazując się jak zwykle niskim poziomem zorientowania w sprawach ogólnie istotnych.
- Apartamentowiec. Ze światłem dziennym to się nam raczej przyjdzie pożegnać.
- Eeee, może nie będzie tak źle. W końcu mieszkamy na ostatnim piętrze, a jakiegoś drapacza chmur chyba tu nie postawią - próbowałam emanować spokojem i optymizmem. - Zresztą można sprawdzić w sieci, czy są jakieś wizualizacje. Wie pan, jak się to będzie nazywać?
- Mont Blanc...

Ostatnia niedziela obfitowała w cuda.

Pies, wciąż przebywający w posiadłości Pana Inżyniera, dał się namówić na powrót do domu. I to był pierwszy cud, ponieważ wcześniejsze próby zapakowania go do samochodu nieodmiennie kończyły się zabawą w berka i/lub w chowanego.

W trakcie podróży, podczas przymusowego postoju na stacji benzynowej, mój przyjaciel nie uciekł z auta w celu uprawiania slalomu środkiem jezdni pomiędzy tirami, co należy do jego ulubionych rozrywek podróżnych. I to był drugi cud.

Kolejnego cudu nie było, co mnie lekko rozczarowało, ponieważ wiadomo, że cuda zdarzają się trójkami. (Czy w takim razie trzecim cudem nie był właśnie brak cudu?)

Po powrocie, gdy już wyczesałam z Psa garść igliwia, kilka zasuszonych stokrotek i jedną biedronkę, co z grubsza przywróciło mu miastowy look, udaliśmy się do parku na Pierwszy Jesienny Spacer.

W parku, jak to w parku. Pies otrzymał propozycję matrymonialną (ja - nie), został poczęstowany ciasteczkiem (dla mnie zabrakło) oraz poproszony o pozowanie do zdjęcia (beze mnie). Ot, szara codzienność w cieniu gwiazdy.
 
Trzeba jednak przyznać, że reaktywowała się także inna tradycja: przechodnie znów się do mnie uśmiechają, nieznajome dzieci uprzejmie mi się kłaniają, a sąsiedzi - życzliwie zagadują.

I Ciemna Strona Mocy znów nie ma żadnych szans.